aventuras na biblioteca

Queridas nenas e nenos,

Canto tempo sen saber de vós! E como estades? Non se conxelou ningún cativo ou cativa nestas nevaradas?

Non voou ningún co vento e apareceu no lugar do lado? Espero que non, que esteades todas e todos ben preparados para   este novo ano 2009.

Seica andades atarefados, moi atarefados. Xa me chegaron ás miñas orellas ratunas que andades a voltas coa celebración  dalgo moi importante... o día da Paz.

Algo me dixeron os meus “contactos” de que estades a aprender algunha canción, e de que escribides mensaxes pacíficas, e pintades brancas pombas que pretenden encher o colexio de bos pensamentos e accións.

A verdade é que me encanta esto do entroido : as filloas, o cocido, as chulas, as orellas.....Umm! e as carautas!...
Igual aparezo por aí disfrazado de  gato e métovos un susto! Como mola!... ou mellor aínda…
Pódome disfrazar de pomba  e así  celebro o día da paz!

Qué vos parece?

A verdade é que  teño moitas ganas de facervos unha visita e así contarvos como vai a Asociación de Animais, lembrades?  Agora máis que nunca  traballamos a reo e  non
paramos de recibir chamadas telefónicas e cartas.
Son tantas as que chegan que ata nos está a axudar Violeta; sí Violeta ¡ A miña avoa Violeta!  É como un sopro de aire fresco na Asociación!
... Bueno, máis ben , é coma un furacán!

O caso é que ela xa di que cantos máis somos, máis escoitamos,  máis axudamos e máis problemas solucionamos.  Como mola a solidariedade!

En fin  nenas e nenos , téñovos que deixar . Agardo vervos moi pronto ou no caso de non poder ir eu, mandarvos recado por quen vos quere tanto coma mín.

Un biquiño.                                               

Cami

 A paz encheu as nosas aulas de contos, de boas intencións cara ao futuro, de reflexións, compromisos e críticas cara o presente...Velaquí un breve resumo desta pacífica e entrañable tarde:

10 soldados
Coa música de fondo de Wagner e Schubert  disfrutamos hoxe do conto pacifista 10 Soldados  a cargo de Fran.
A idea principal deste conto era  o absurdo da guerra. O conto empeza con 10 soldados que van á guerra sen saber a razón. Van cargados de ilusións, cun sorriso nos labios e unha flor no fusil. Pouco a pouco van desaparecendo ata que só queda un que aprende da experiencia e fuxe da guerra.

A bomba e o xeneral
O noso mundo está feito de átomos, as bombas tamén. Con este punto de partida Concha quixo explicar o perigo de que estes átomos caian en mans inapropiadas.
Os átomos (canicas ou bolas) acordaron plantarlle cara ao xeneral (boneco de cartón)fuxindo das bombas, e deixaron ao xeneral rebaixado a porteiro de hotel.

Os tres cosmonautas
Natalia atopou con este conto de Umberto Eco tres cosmonautas en Boimorto, así que un deles fixo de americano, outro dun chino e a última dunha rusa. Aínda que a súa é unha relación tortuosa ao principio, a aparición dun extraterrestre fainos aprender e valorar a importancia da amizade e da diversidade.

Cando sexa grande quero ser Premio Nobel da Paz
Con este conto Isa quixo que reflexionásemos sobre o noso facer cotiá, sobre os pequenos detalles que cada día poden convertirnos en seres grises ou luminosos. Por iso abrimos ben os ollos e aprendimos a criticar as nosas propias accións.
Logo aprendimos o significado deste premio e coñecimos algunha das persoas premiadas.

GRAZAS Fran, Concha, Natalia e Isa polo voso agarimo e esforzo.

Mañán, último mércores de mes, volveremos a celebrar unha nova edición do ciclo de contos. Nesta ocasión A PAZ será a protagonista dos nosos contos.

E a verdade é que a ocasión promete. Os contos publicitados no cartel teñen uns títulos do máis suxerentes:

• Os tres cosmonautas
• A bomba e o xeneral
• O neno que quería ser de maior premio Nobel da Paz e
• 10 soldados 

No cartel aparecen unhas frases relacionadas con cada conto. Queremos hoxe xogar un pouco con vós e comprobar quen leu o cartel e quen non. Teredes logo que relacionar cada frase co título que lle corresponda. Estades preparadas e preparados? Ahí van...

1. Había unha vez un átomo...
2. Os homes que estaban na Terra querían chegar a Marte.
3. ...e van á guerra para defender, para defender...non se sabe qué.
4. ...e decidiu mirar ao seu arredor

Os personaxes de Las Meninas, por xentileza de Velásquez, asómanse ao século XXI para contarnos como vivían daquela, no século XVII. Un a un irannos contando da súa vida: que facían no seu día a día, como vestían, como se divertían, incluso que sentían...

Será a Infanta Margarita a primeira en abrirnos a ventá do seu apousento e a través da mirada infantil dunha nena de cinco anos entraremos na vida de palacio.

 Sabedes quen é o novo personaxe que enfocou a lupa esta semana?

Non esquezades subir á biblioteca a investigar. Contestade o máis axiña posible e deixade o voso nome neste blogue.

Haberá alguén que leve un agasallo?

Este Quixote non é ben...este xoves, rapaces de 2º da ESO léronnos un fragmento desta novela de Cervantes onde o cabaleiro arremetía contra un rebaño de ovellas...crendo que eran un exército!! non me estrana nada que os donos dos animais lle deran o seu merecido...
De fondo puidemos ver unha selección de imaxes onde se representaba a este personaxe nas artes plásticas.
Moi ben, rapaces!!gracias Anxo!!

A semana pasada subimos á biblioteca e descubrimos que o taboleiro enchérase de novos datos sobre o misterio que estamos a investigar.

Xa sabemos o nome do cadro exposto, o artista que o pintou, cando e donde. Tamén aprendimos o por que deste tipo de pinturas.

As nosas pescudas diríxense agora á QUEN É QUEN.

A mellor detective do cole, Concha, enfocou a súa lupa e máis as nosas á figura dunha rapaza que aparece no lenzo e que non sabemos todavía quen é. Bucearemos en libros, navegaremos pola rede e preguntaremos ás persoas sabias por esta nena...

Prometemos informar.

Sabedoría infantil

 Sabios os nosos detectives de 5 anos. Sen saber de letras, atrévense a resolver grandes enigmas.

Opinan que no cadro de Las Meninas, van bailar e que están disfrazados. Que no fondo hai unha tele. Tamén que o cadro está exposto na parede e que o pintou un tal José María.

Cren que o pintor fixo o cadro porque lle mandou o "Ayuntamiento" para que o viran os nenos, ou simplemente porque lle gustaba pintar. Outro apuntou que o pintor pintaba cadros, e un día dixo: "Vou pintar o cadro dunha familia".

Como diría o famoso detective Sherlock Holmes ao seu axudante:

"Elemental, querido Watson".

Queremos agradecerlle dende aquí a Patricia o seu interese polo noso proxecto documental, así como a súa implicación e esforzo por manter a motivación e iniciar ao alumnado de cinco anos na investigación e nas técnicas de documentación.

Graciñas Mini, graciñas Concha pola vosa eterna colaboración.

Hoxe pola tarde disfrutamos dunha sesión de contos ben agradable.

Comezou Mini remontándose no tempo e dándonos unha boa explicación da orixe das relixións. Logo, contounos un conto relacionado coa tradición cristiana, con moitos referentes da nosa terra que nos engancharon de inmediato na silveira do seu maxín.

E logo tivemos a sorte de escoitar e sentir un marabilloso conto de inverno dramatizado polo alumnado de 4º de primaria e dirixido por Concha que nos transportou a un mundo lonxano e máxico.

A música escollida para dar entrada ao frío, o fabuloso disfrace do Vello do Frío, a espléndida caracterización da merla e as voces que relataron o conto encheron esta tarde a biblioteca de anacos de carambelo, folerpiñas de neve, pedriñas de saraiba e farrapos de nubes negras que nunca esqueceremos.

Grazas de novo Concha, Mini e nenas e nenos de 4º polo voso esforzo e boa vontade.

Volvede a ler o conto e sentide os rigores do inverno outra vez.

Cando o frío invadiu a Terra

Había unha vez un país moi lonxano onde nunca chegara o frío.

As  xentes  só coñecían o bo tempo, o sol, as flores, as bolboretas,…Ata que un día chegou alí un vello,  moi velliño.

VELLO: Levo andado unha eternidade e estou moi canso. Descansarei un poco ao pé desta árbore.

MERLA: Ola!  Quen es ti?  Nunca te vin por aquí.VELLO: Eu son o Vello do Frío.

MERLA: Pois eu son a Merla Chirla. Que é iso que levas posto?VELLO: É o traxe do frío.

MERLA: E que é o frío?

VELLO: Ben pouco sabes ti!  O frío é o que levo sempre metido no corpo.

MERLA: Pois dáme logo un  cachiño  para que o probe.

VELLO: Mellor será que cho venda pois hei de gañarme a vida.

O vello sacou un anaco de xeo de debaixo da súa capa xeada  e deullo á merla.

A merla pagoulle e marchou co xeo, aterecendo de frío.

E foi  enseguida contarlles aos seus amigos o conto do Vello do Frío.

E as bolboretas, os sapoconchos, os morcegos e demais amigos, quedaron abraiados pola historia e, sen tardar,  foron onda o vello, en busca de frío.

O vello  repartía anacos de carambelo, folerpiñas de neve, pedriñas de saraiba, farrapos de nubes negras,…

E tanto vendeu que acabou con todo, e marchou de alí.

Aquel país encheuse de frío, e chegaron as xeadas e as nevadas.   E todos os habitantes  do Planeta, persoas e animais e plantas, tiveron que mudar: taparse con  abrigos, buscar agochos onde protexerse ,   construír casas, … para non morrer de frío.

E así foi como o frío invadiu a Terra.

                                                FIN

         Xa rematou o tempo das bruxas...

                    E chegou o tempo do Nadal...

 Se queredes saber máis premede no enlace ao fotolog. Un compañeiro voso é o encargado de comentar algunhas fotos das actividades que estamos a facer en relación á lectura...

www.fotolog.com/daman_demanu