O pasado xoves, 30 de maio recibimos un divertido e sorprendente telegrama no que se nos avisaba da visita inmediata do noso amigo Cami, que como ben sabedes é un rato de biblioteca capaz de facernos esquecer todos os nosos problemiñas cando nos conta un dos seus contos...
Nesta ocasión amenizou a sesión con "Polgariño" e "Soy el más fuerte".
Grazas, Cami por vir, por transmitirnos tan ben que a lectura é un pracer e por ser o noso amigo.
Luns, 4 de Maio.
Ás 15:30 horas.
Na Biblioteca.
SORPRENDENTE!
“O cadro cobra vida”
Os personaxes do cadro de Las Meninas, despois de permanecer inmóbiles durante máis de trescentos anos, saen a espreguizarse durante uns minutos.
NON ESPERES OUTROS TRESCENTOS ANOS PARA VELO!
Esta foi a divertida lectura con que nos agasallou Concha polo día do Libro.
Y EL TORO SIEMPRE DETRÁS
Cerca de San Sebastián
estaba de centinela,
sin temor y sin cautela,
la víspera de San Juan,
cuando observé a poco trecho
un toro como un gigante,
más grande que un elefante
que vino hacia mí derecho.
Yo, que en peligro me vi,
me colé por un reducto,
y por el mismo conducto
entró el toro tras de mí.
Salgo del reducto,y ¡zas!
en una casa cercana
me metí por la ventana.
Y el toro siempre detrás.
De la casa sin desdoro,
aunque el caso no se crea,
salí por la chimenea.
Y siempre el toro detrás.
¿Qué hice entonces? Me encogí,
y me metí en el cañón
de mi fusil.
UNO-¡Trapalón!
SOLDADO- Y el toro detrás de mi.
Mas no por eso, aturdido
quise entregarme, lo juro,
cuando me vi en tal apuro,
me salí por el oído.
UNO-¡Válgame Cristo,qué enredo!
OTRO-¿Pues cómo, ¡voto a Caifás!
no salió el toro detrás?
SOLDADO-Porque tapé con el dedo.
Preciosas as actividades desenvoltas durante todo o día.
Empezamos a celebración visionando a presentación eleborada por Teresa cos textos escollidos polo profesorado do centro...e magnífica foi a elección de imaxes e música que impregnaron de encanto as actividades posteriores:
Leo para sentirme libre.
Leo para facer posible o imposible.
Leo para aprender.
Leo para poñer palabras ao que sinto.
Leo para recoñecerme noutras vidas.
Leo para patear mentalmente aos tiranos.
Leo para procurarme un anaco de pan feito de letras.
Leo para entrar no espello.
Leo para calar cando todos falan.
Leo para falar cando todos calan.
Leo para darlle traballo ás neuronas.
Leo para que o amor seña posible.
Leo para volver a ser nena...
NORABOA MINI!!!!!!!!!!!!
E Velaquí a xeración do 93. Primeiros alumnos de Mini no CPI Armando Cotarello Valledor.
Vello barbudo, como esquecer os crocodilos e as
pirañas que gardabas naquela fermosa barba canosa.
Aprendéchenos, Mini, que lápices, bolis, tizas, grampadoras, borradores e outros útiles escolares podían voar. Como esquecermos que o coche amarelo surcaba o aire sobre as cabezas protexidas polas nosas mans. E o son dos zocos (marabillososo cubre pés de madeira típicos da xente galega) que nos alertaban da túa cercanía.
A xeografía nos libros pode resultar aburrida, pero en troques o contacto coa NATUREZA é máis divertido. Ensináchesnos desta maneira, o que é un castro (olladas ós nosos antepasados) e o nacemento do río máis longo dos mil da nosa terra, O Miño.
Puntean aínda nos nosos oidos as notas de aquelas cancions cantadas entre sorrisos, caras avermelladas da vergoña, voces desafinadas e sen desafinar e a sensación de que o mundo se estendía ante nós en forma de ledas esperanzas.
Grazas`por facernos creer na lectura e no que cada un escribe. De ti aprendimos, voluntariamente, a querer á nosa Galicia e a valorar a nosa vida como única.
QUEN POIDERA NAMORALA, MEU AMIGO
Paula Quintás López, Ana Otero Fidalgo, David Tojo, Iria Vázquez Rodríguez.
Non temos palabras para mostrar o orgullo, a satisfacción e a ledicia que sentimos polo recoñecemento ao teu traballo. Así que navegando un pouco atopamos moitas noticias sobre o galardón que copiamos directamente:
Xosé Luís Rivas e Baldomero Iglesias, máis coñecidos como Mini e Mero, foron distinguidos co premio Pedrón de Ouro-2009 polos esforzos e o traballo que realizan desde 1972 para recuperar e transmitir o patrimonio oral de Galicia.
Así mesmo, a Fundación do Pedrón de Ouro outorgoulle o Pedrón de Honra 2009 á filóloga romanesa Mariana Ploae-Hanganu, polo seu "labor de difusión" da lingua e literatura galegas no seu país, informou un comunicado.
O Pedrón de Ouro recoñece a personalidade ou entidade viva e residente en Galicia "que máis destaque na defensa e na promoción das diversas facetas da cultura nacional" ao longo do ano ou na traxectoria dunha vida. Pola súa banda, o Pedrón de Honra distingue unha personalidade ou entidade viva, galega ou non, residente fóra de Galicia, que máis destaque coas súas achegas ao "engrandecemento da Nación e a súa cultura", engade a nota.
Tanto Mini e Mero como Mariana Ploae-Hangagu recibirán os seus respectivos premios o 24 de maio, nun acto literario que se celebrará ás 12.30 horas na Casa Museo de Rosalía, en Padrón. Mini e Mero, que pertencen actualmente ao grupo de música tradicional 'A Quenlla', manifestaron en declaracións a EFE que o Pedrón de Ouro supón para eles unha "gran satisfacción", ademais dun "empurrón" para seguir recompilando cancións, refráns, lendas e outras expresións da cultura oral galega.
Ademais, Mini sinalou que ese galardón "tamén se lle está dando a moitas persoas" que desenvolven tarefas similares "en silencio", e asegurou que nin el nin Mero "o merecen", porque o seu traballo "é un acto egoísta, é beber dunha fonte na que outros non poden".
Os dous musicólogos coincidiron en que o "mérito en si" é ter a oportunidade de "redescubrirse a si mesmos" a través da investigación cultural que emprenderon hai case corenta anos, e que continúa hoxe en día, porque lles axudou a "vivir dun modo harmónico co ser de Galicia".
Mini e Mero recompilaron material por toda a xeografía galega, pero, fundamentalmente, na súa comarca natal, a Terra Cha, e as zonas de Boimorto e Mesía, onde exercen de profesores. Os etnógrafos aseguraron que é "imposíbel" contabilizar o material recompilado estes anos, arquivos que pretenden "difundir" e "poñer nun gran foro" porque "son patrimonio de todos".
xornaldeGalicia.com
É coñecido o seu compromiso e activismo con multitude de causas, tanto a defensa da lingua galega, a recuperación da memoria histórica ou a protección do medio natural; este compromiso lévaos a participar en actos organizados por todo tipo de asociacións e colectivos, por pequenos que sexan.
vieiros.com
Mini e Mero son tamén o cerne d´A Quenlla, como o foron antes de Fuxan os Ventos, as dúas formacións case mitolóxicas da música popular galega. A Quenlla, xurdida en 1984, puxo todos estes anos unha especial atención na cultura tradicional, asumindo como base a memoria colectiva e, como fundamento histórico, recuperala do abandono e do esquecemento. É por iso que moitas veces traballan con textos de poetas e de escritores para, imprimíndolles musicalidade, devolvelos en forma de canción e de mensaxe.
E, por fin, Mini e Mero son Xosé Luís Rivas e Baldomero Iglesias, dous chairegos inseparábeis da fornada de 1951, nados os dous no mes de Sanxoán, aquel en Pacios e este en Vilalba, no cuartel vello. Dous grandes tipos que están sempre alá onde se reivindica e defende a nosa cultura. Dúas magníficas persoas a quen se pode calificar, sen temor a esaxerar, de bos e xenerosos.
avozde vilalva.com
Unha vez máis celebramos a edición de abril do ciclo de contos.
Os contos relatados nesta ocasión foron:
...Unha tartaruga deixa a súa casa-caixa e atopa no xardín da súa casa un mundo diferente. A súa amistade cun ourizo daralle...
Estas son dúas pequena pinceladas sobre dúas historias que atoparás neste libro e que esta tarde foron maravillosamente contadas por Mar.
Logo do conto Marga quixo invitar a reflexionar sobre a idea central da historia a través dunha presentación de imaxes de parellas "diferentes", "extrañas" ou "raras" que tiñan algo en común. Ao finalizar o visionado das mesmas as nenas e os nenos presentes na sesión chegaron á conclusión de que malia o diferentes que poden ser algunhas todas elas comparten un idéntico sentimento: o amor. Para reforzar esta idea e como remate do conto fixemos un xogo de asociación das imaxes das parellas vistas anteriormente con palabras semánticamente relacionadas co afecto.
Onte pola tardiña recibimos unha sorpresa moi especial...
Mau e Pin visitaron o noso cole. Viñeron á aula de infantil de cinco anos e alí nos xuntamos todas as nenas e os nenos de infantil, 1º, 2º, 3º e 4º de primaria.
Que non sabedes quen son ese Mau e Pin?
Pois nós volo diremos, son Quique e Carlos, escritor e ilustrador da serie de contos: "Mariquiña a carteira andoriña", "Xelo o carteiro xurelo" e "Hugo o carteiro teixugo" da Editorial Xerais.
Como vos iba decindo...estes dous personaxes contaron o conto do galo Manolo Corazones dun xeito moi peculiar, xa que mentres Mau iba contando a historia, Pin non paraba de garabatear nun papel ben grande que tiña pegado no encerado e que ao final deu en ser unha escena do conto.
A verdade é que a sesión non tivo desperdicio grazas a estes dous magníficos profesionais que non só mantiveron a atención de toda a audiencia senon que tamén provocaron a reacción e incitaron a participar e preguntar. Con eles berramos como o galo, rimos, durmimos, asexamos...e incluso pensamos.
...E falando de pensar, ocurresenos facervos unhas preguntiñas para saber como tendes a vosa memoria. Imos ver quen recorda...
Estas preguntiñas son sobre a historia, agora veñen unhas poucas sobre as vosas curiosidades...
Se sabedes as respostas podedes deixar un comentario neste espacio. Prometemos agasallos...
Non queremos deixar de nomear algunha das actividades de animación levadas a cabo durante este mes e que, ben por falta de tempo, ben por problemas técnicos non fumos quen de amosarvos no seu momento...
Esta foi a exposición temática deste mes, adicado ás mulleres. Como podedes observar fixemos unha selección de mulleres escritoras, galegas e doutras nacionalidades, e invitamos a ler contos, relatos e historias escritas todas por mulleres. Entra as autoras galegas escollidas podemos nomear a Fina Casalderrei, Paula Carballeira, Ana Romaní, Mar Guerra ou Rosa Aneiros
Exposición adicada a Shakespeare
O alumnado de ESO baixo a coordinación da profesora de inglés Begoña Babío ofreceunos esta magnífica mostra da vida e obra do recoñecido dramaturgo inglés. Moitas grazas polo voso traballo.
...E tamén disfrutamos dunha preciosa sesión de teatro leído. Foi Marita co seu grupo de 2º quen nos interpretou fabulosamente o conto: "O disfrace da lúa". Comentar o laborioso traballo de preparación do cartel e a marabillosa lectura teatralizada que fixeron as nenas e os nenos de 2º aos que lles agradecemos enormemente o seu esforzo.
Compre finalmente lembrar "O conto do bufón", co que Concha e o seu grupo nos deleitaron nun recreo na biblioteca. A invitación ao evento "fíxose saber" de clase en clase e foi interpretada por Antonio, Tristán e Manuel. O resto da clase participou na posterior dramatización do conto con marionetas de papel que fixerona as delicias de todas e todos. Noraboa rapazas, rapaces e por suposto Concha, polo voso compromiso coa lectura e con nós.
Esta é a última proposta con que nos sorprende a nosa querida Concha, alma mater deste proxecto documental: Trátase dunha breve representación teatral, fundamentalmente mímica, que pretende compoñer a instantánea que Velázquez plasmou no cadro de Las Meninas.
Despois de introducirnos na imaxe do cadro proxectada nunha pantalla, faremos unha pequena semblanza dos seus personaxes, provocando, ao mesmo tempo, a curiosidade e certos interrogantes a cerca dos misterios que encerra a obra. Farase fincapé no que fai cada personaxe e nalgún detalle que o identifique.
Rematado isto, pasarase á representación teatral en si. Un por un, e identificado cun pequeno detalle, cada personaxe irá cobrando vida no taller que o pintor ten no Alcázar de Madrid. Será precisamente Velázquez quen intente poñer orde, tarefa que lle resultará bastante difícil. Fará constantes chamadas de atención, pero sen éxito, para que cada quen ocupe o seu posto e poder así empezar a pintar.
A voz que anuncia a chegada dos reis á sala deterá por un instante o movemento das figuras do cadro, circunstancia que vai aproveitar o pintor para inmortalizar o momento, como se dunha fotografía se tratara.
A luz do flash dunha cámara porá fin á representación.
Non perdades esta fantástica oportunidade de presenciar tan orixinal evento o vindeiro venres 3 de abril na biblioteca do noso colexio, lembrade que por fin O CADRO COBRA VIDA
Arquivo | ¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis
Chúzao
del.icio.us