Ás veces unha imaxe vale máis que mil palabras...
As nenas e os nenos que asistiron a este conto escacharon de risa con Manolo e a clase de 1º que tiña preparada a dramatización do conto de Barbie.
O conto da marea negra, que contou Fran e que xa tiñamos un pouco esquecida, serviunos para lembrar a importancia de respetar e conservar o grande tesouro da natureza, non só para nós senon tamén para as persoas que virán detrás e coas que temos unha grande responsabilidade.
Os escudos e as espadas pacíficas de Bea encheron de ledicia e fantasía o ambiente deste precioso conto co que aprendimos que antes de facer a guerra que causa sempre dor, sangue e feridas...podemos buscar alternativas tan orixinais como a que buscou a nosa espada pacífica e que de seguro nos fará esquecer o malentendido ou a discusión que orixinou o incio do conflito.
E co conto de Lucía "Por catro esquiniñas de nada", que por certo nos fixo pensar moito, decatámonos da necesidade de adaptarnos ante as diferencias e as novidades. Deixamos por escrito o resumo do conto que fixeron entre Martín, Rebeca e Miriam de 6º:
"Había unha vez un cuadrado moi especial que tiña moitos amigos que eran círculos, xogaban todos os días e disfrutaban un montón...Un día foron a unha casa grande a xogar. As portas eran redondas e entraron todos menos o cadrado, xa que chocaba coas súas esquiniñas. Intentou doblarse, estirarse, arrugarse, poñerse boca abaixo, boca arriba..., pero por máis que o intentou non o conseguiu.
Os seus amigos preocupados pensaron en cortarlle as catro esquinas pero el tiña medo; entón os seus amigos fixeron unha reunión para pensar o que podían facer e despois de moito pensar déronse conta de que o problema o tiña a porta e non el, entón cortaron a porta para que o seu amigo puidera pasar, porque os círculos podían entrar pola porta cuadrada e así puideron entrar todos e xogar dentro."
Graciñas Manolo, Fran, Bea e Lucía por facer posible unha nova edición do ciclo de contos.
Chúzao
del.icio.us
Pensa un pouquiño...
